VI. De grondbeginselen van de primaire emoties | Emotions of Normal People (Marston)

Je leest op deze pagina hoofdstuk VI van het boek Emotions of Normal People van William Marston, de oerbron van DISC.

HBG-toevoeging · leeswijzer in onze taal

HBG-illustratie bij hoofdstuk VI, De grondbeginselen van de primaire emoties — HBG-illustratie · door HBG toegevoegd om dit hoofdstuk toegankelijk te maken. Geen onderdeel van Marstons origineel.

In het kort

Dit is het hart van het boek. Uit de twee vragen, bondgenoot of tegenstander en sterker of zwakker, komen vier situaties. Elke situatie roept een eigen drijfveer op.

Sterker tegenover een tegenstander wordt dominantie, de D. Sterker bij een bondgenoot wordt invloed, de I. Zwakker bij een bondgenoot wordt stabiliteit, de S. Zwakker tegenover een tegenstander wordt conscientieusheid, de C.

In het vorige hoofdstuk stelden we dat alle fasische motorische prikkels zich moeten verbinden met, of botsen met, de tonische prikkels die voortdurend ontladen in een patroon dat we voor het gemak ons natuurlijke reflexevenwicht noemen. Bij het ontstaan van prettig en onprettig namen we een eenvoudige een-op-een-verhouding tussen fasische en tonische prikkels aan. Bestond die verhouding altijd, dan zou er maar een variabele zijn: de mate van alliantie of tegenstelling. Maar zodra de ene groep duidelijk in hoeveelheid overheerst, ontstaat er een nieuwe reeks verhoudingen.

Vergelijk het opnieuw met de scheikunde. Een een-op-een-vergelijking tussen atomen laat alleen een overeenkomst of contrast tussen hun bestanddelen zien. Maar zodra je het aantal van het ene of het andere atoom varieert, ontstaat een nieuw verschijnsel: de chemische verbinding. Voor elk paar soorten atomen kun je een hele reeks verbindingen rangschikken naar het aantal gebruikte atomen, van de verbinding met de minste atomen en de grootste onderlinge aantrekking, tot die met de meeste atomen en de grootste onderlinge afstoting.

Onze opgave is om het algemene beginsel te vinden van de veranderingen die ontstaan als de sterkte van tonische en fasische prikkels varieert. Concreet: welk effect heeft een sterkere of zwakkere bondgenote of tegenwerkende fasische prikkel op de totale tonische ontlading? Daarvoor moeten we eerst de aard van de tonische reflexen en hun mechanismen van versterking en vermindering bekijken.

In dit hoofdstuk · 8 delen

De motor onder je gedrag
Het zelf en de prikkel
De grondregel van de reactie
Tegenover een tegenstander
Tegenover een bondgenoot
Met of tegen, het grote verschil
De emotie-cirkel en de vier drijfveren
Samengevat

Deel 1 van 8

De motor onder je gedrag

In het kort, in onze taalMarston introduceert de tonische mechanismen, de voortdurende spanning die je klaarmaakt om te handelen. Dit is de basis van alles wat volgt.

De tonische mechanismen

De tonische reflexen zijn er om omgevingsinvloeden als de zwaartekracht en de luchtdruk tegen te werken, die anders de houding zouden opheffen die nodig is voor het leven en de activiteit van het organisme. Geschikte zintuigen verbinden zich daarom met tonische motorische centra die ontladen in de spieren die de tegen te werken krachten selectief opvangen. De halfcirkelvormige kanalen in het oor, en waarschijnlijk andere ontvangers voor de zwaartekracht, reageren snel op standveranderingen van het hoofd. De ontlading die door het evenwichtsgevoel wordt opgewekt, spant de spieren die hoofd en lichaam in balans houden. Dat is het normale reflexevenwicht. Raakt het lichaam uit balans, dan neemt de prikkeling van de kanalen meteen toe, en volgt via de tonische centra een compenserende toename van de ontlading, tot de balans is hersteld.

Er is nog een ander tonisch mechanisme, los van die balansreflexen. Sherrington liet zien dat er in de skeletspieren ontvangers zitten die door de spanning in de spier zelf worden geprikkeld. Die prikkeling leidt tot ontlading terug in diezelfde spier, die daardoor sterker tot samentrekking wordt aangezet. Plaats je een dier met decerebrale stijfheid zo dat zijn gestrekte ledematen niet worden gesteund maar stijf uitgestrekt door de tonische reflexen, en duw je dan een ledemaat met kracht de andere kant op, dan blijkt de strekspier juist sterker samen te trekken. Laat je los, dan keert het ledemaat in een nog extremere stand terug dan eerst. Snijd je de aanvoerende zenuwen door, dan verdwijnt die versterking, wat aantoont dat ze afhangt van de prikkels die uit de gespannen spier opstijgen. Forbes, Campbell en Williams maten dit en lieten zien dat er een eerste reeks prikkels ontstaat door de samentrekking zelf, en een tweede reeks wanneer de spier op meer weerstand stuit van de last die hij wil verplaatsen.

Het belang van de tonische mechanismen

Het oude beeld van hersenen en ruggenmerg als losse telefoondraden met een schakelaar bij elke synaps verdwijnt snel. Herrick zegt dat het begrip reflex geen loper is die alle geheimen van brein en geest ontsluit. Alle delen van zo'n reflexsysteem zijn zo nauw en gevarieerd met elkaar en met andere systemen verbonden, via zijtakken en koppelneuronen, dat er talloze wijzigingen van elk primair reflexpatroon mogelijk zijn. Welke van die dwarsverbindingen bij een reactie wordt geactiveerd, hangt af van het geheel van uitwendige en inwendige factoren op dat moment.

Verreweg de belangrijkste inwendige factoren zijn de eenheden tonische energie die voortdurend grote delen van brein, ruggenmerg en zenuwstrengen prikkelen. Al lang is bekend dat de kleine hersenen vooral de constante tonische ontlading verzorgen die het lichaam in evenwicht houdt. Men noemt ze het balansbrein.

De schors ervan lijkt een groot reservoir van latente zenuwenergie, dat naar elk spierapparaat kan worden afgetapt. De stabiliserende werking is te vergelijken met een gyroscoop op een groot stoomschip, die het vaartuig recht op koers houdt door het beuken van wind en golven te compenseren.C. J. Herrick, geciteerd door Marston, hertaald

Sherrington bewees dat niet alleen de kleine hersenen, maar ook bepaalde centra in de hersenstam de tonische ontlading onderhouden. De decerebrale stijfheid, een toestand van natuurlijk reflexevenwicht zonder de normale remming, verdwijnt niet door het wegnemen van de kleine hersenen. Lashley vond dat zelfs de hersenschors zelf grotendeels met de tonische ontlading bezig kan zijn. Een normale functie van de prikkelbare schors, zegt hij, is het leveren van een onderlaag van faciliterende prikkels die de gemeenschappelijke banen prikkelbaar maken voor de fijner afgestelde prikkels van de fasische reflexen.

Het oude beeld van het zenuwstelsel als een inerte massa geleidend materiaal, waarin de omgeving fasische reflexen laat rondspelen zonder andere controle dan die van andere fasische prikkels, is dus niet langer houdbaar. Een treffender beeld is dat van een krachtige dynamo die het hele leven lang met een hoge, vrij gelijkmatige snelheid energie opwekt. De fasische prikkels uit de omgeving zijn de handen op de regelaars van die dynamo. De ene fasische invloed jaagt de generator op, de andere remt hem af. Maar zolang de wetten van de planeet zelf gelden, zolang zwaartekracht, temperatuur en luchtdruk hun invloed uitoefenen, blijft de grote dynamo van het zenuwstelsel zijn dagelijkse en uurlijkse hoeveelheid tonische ontlading malen, vrijwel onafhankelijk van kleine veranderingen in de omgeving.

Wat de kortstondige fasische reflexen vooral bepalen, is de uitweg waarlangs de opgewekte energie met de omgeving in contact komt. Herrick zegt dat welke motorische centra de ontlading uit de kleine hersenen ontvangen, minder bepaald wordt door wat er in de kleine hersenen gebeurt dan door welke systemen elders in het zenuwstelsel werkzaam zijn. De kringen in de hersenstam vangen de ontlading op en benutten haar. Lashley liet iets verbluffends zien voor de oude telefoontheorie. Door bij een getraind dier de motorische schors weg te nemen, bleek dat de prikkels naar bepaalde spieren niet via de gebruikelijke banen uit dat gebied vertrekken. Mogelijk is de motorische schors dus vooral bezig de tonische ontlading voortdurend naar de zogenoemde willekeurige spieren door het hele lichaam te sturen, zodat al die spieren in een min of meer stabiele toestand van voortdurende prikkeling blijven. Verschuift dat evenwicht zo dat de ene spier meer tonische energie krijgt dan de andere, dan ontstaat een gerichte beweging. De fasische omgevingsprikkel is dan slechts een hand op de hendel die de tonische uitstroom een beetje van de ene spier naar de andere verschuift.

Recent onderzoek beschrijft de constante tonische energie dus als een redelijk gelijkmatige massa ontlading, die de kortstondige fasische prikkels kan vangen, of erdoor gevangen kan worden. Dat vangen gebeurt steeds bij de motorische synapsen die bij het niveau van de reactie horen. De psychonen in al die centra moeten, nog voor er fasische prikkels binnenkomen, voortdurend geprikkeld zijn door de constante tonische uitstroom.

Volgens de psychon-theorie bestaat er daarom in alle dieren met synapsen een zeker residu van motorisch, oftewel affectief, bewustzijn, van voor de geboorte tot na de dood. Normaal hoort dat residu als een milde, doordringende prettigheid te worden gevoeld, want de prikkels uit de verschillende tonische mechanismen zijn normaal nauw verbonden en geven zo een constante onderlinge hulp op de gemeenschappelijke psychonen. Het bestaan van zo'n voortdurende achtergrond van prettigheid in de normale mens komt overeen met wat ik bij de overgrote meerderheid van mijn proefpersonen, vrienden en studenten vond. Het lijkt de grondslag van de levensvreugde, de joie de vivre. Het ervaren ervan weerhoudt waarschijnlijk de meeste nog levende mensen van zelfdoding.

Deel 2 van 8

Het zelf en de prikkel

In het kort, in onze taalTwee spelers staan centraal: jouw motorische zelf en de prikkel die binnenkomt. Hun verhouding bepaalt je reactie.

Het motorische zelf en de motorische prikkels

Het geheel van psychonische prikkeling dat op een gegeven moment in het organisme bestaat als gevolg van de tonische ontlading, mogen we voor het gemak het motorische zelf noemen. Dit begrip omvat geen enkel verschijnsel dat niet objectief is beschreven. De fasische prikkels die zich met die tonische prikkeling verbinden, noemen we motorische prikkels. Zij staan tot het motorische zelf precies zoals de aanvoerende prikkels staan tot de zintuigen. Verwar een motorische prikkel nooit met een omgevingsprikkel, want dat laatste zijn voorwerpen of krachten die op de zintuigen inwerken.

Deel 3 van 8

De grondregel van de reactie

In het kort, in onze taalMarston formuleert de grondregel van hoe het zelf op een prikkel reageert.

De grondbeginselen van de reactie van het zelf op de prikkel

De mogelijke verhoudingen tussen het motorische zelf en de motorische prikkels laten zich zo samenvatten. Een prikkel kan zich met het zelf verbinden of het tegenwerken, op elk niveau in het zenuwstelsel. Het zelf reageert met overeenkomstige alliantie of tegenstelling. Die toestand, door neurologen onderlinge hulp of conflict genoemd, komt vervolgens als prettige of onprettige motatie het bewustzijn binnen. Is ze prettig, dan wordt ze toegevoegd aan de bestaande prettigheid van het zelf. Is ze onprettig, dan vermindert of verdringt ze die.

Maar zo'n zuivere verhouding van louter hulp of tegenstelling is bijna nooit alleen te vinden, zonder een bijkomend effect op de sterkte van het zelf. Daarvoor zou de prikkel exact even sterk moeten zijn als het zelf. Omdat er meestal verschillen in sterkte bestaan, komt er bij die eenvoudige prettigheid of onprettigheid meestal een tweede soort verhouding bij.

Deel 4 van 8

Tegenover een tegenstander

In het kort, in onze taalStaat er een tegenwerkende prikkel tegenover je, dan hangt alles af van of je sterker of zwakker bent. Dat levert dominantie of conscientieusheid op.

Het zelf tegenover een tegenwerkende prikkel, zwakker of sterker

Met zwakker en sterker bedoelen we steeds: de sterkte van de prikkel ten opzichte van de bestaande sterkte van het zelf. Bij de tonische mechanismen zagen we dat de ontlading toeneemt als de balans of de spierspanning wordt tegengewerkt. In al die gevallen was de prikkel zwakker dan de rivaliserende tonische prikkels die de baan in handen hielden, want anders had de toegenomen samentrekking van de spier niet gemeten kunnen worden. Probeert een tegenwerkende prikkel een spier te bereiken via een baan die het zelf bezet houdt, en zien we dat de samentrekking juist toeneemt, dan hield het zelf de controle, en was de prikkel dus zwakker. Was de prikkel sterker geweest, dan had hij het zelf van de baan verdrongen en hadden we de tegengestelde spier zien samentrekken.

Een tegenwerkende prikkel die zwakker is dan het zelf, leidt dus tot een toename van het zelf. En in Sherringtons proef, waarbij een sterkere fasische reflex elektrisch werd opgewekt, nam de tonische ontlading juist af zolang die sterkere prikkel de baan beheerste. De algemene regel luidt dus: een tegenwerkende prikkel die zwakker is dan het zelf, roept een toename van het zelf op; een tegenwerkende prikkel die sterker is, roept een afname op.

Deel 5 van 8

Tegenover een bondgenoot

In het kort, in onze taalIs de prikkel een bondgenoot, dan levert sterker of zwakker invloed of stabiliteit op.

Het zelf tegenover een bondgenote prikkel, zwakker of sterker

Geldt dezelfde regel ook voor prikkels die met het zelf zijn verbonden? De proeven van Forbes, Campbell en Williams wijzen daarop. Een bondgenote prikkel die zwakker is dan het zelf, kan niet zoveel zenuwvezels grijpen als de tonische prikkeling al doet, maar er komt via de gespannen spier een ongebruikte reserve aan tonische energie binnen die op zichzelf de drempels niet haalt. Door de onderlinge hulp tussen die reserve en de nieuwe, zwakkere bondgenoot komt die reserve alsnog vrij, zodat het zelf toeneemt met een hoeveelheid gelijk aan de sterkte van de bondgenoot.

Is de bondgenote prikkel daarentegen sterker dan het zelf, dan worden uiteindelijk meer vezels samengetrokken dan voor de compensatie nodig is. De spanning verdeelt zich over meer vezels, elke vezel staat minder strak, de prikkeling vanuit de spier neemt af, en daarmee ook de tonische prikkeling. Een bondgenote prikkel die sterker is dan het zelf, verkleint dus uiteindelijk het zelf, met een hoeveelheid gelijk aan zijn overwicht.

Het duidelijkste teken hiervan is de afname van spierspanning tijdens de hartstocht van de liefde. Vooral bij vrouwen zijn er zichtbare tekenen van lichamelijke loomte en zwakte, juist op het moment dat de hartstocht het sterkst wordt gevoeld. Dit verzwakken van het zelf om zich volledig over te geven aan een geliefde van grotere kracht, is treffend beschreven in de onsterfelijke regels van Sappho.

Want zie ik je ook maar even, dan stokt mijn stem, mijn tong breekt, en meteen loopt een subtiel vuur onder mijn huid, mijn ogen zien niet meer, mijn oren suizen, het zweet stroomt, en een beven grijpt mijn hele lichaam aan. Ik ben bleker dan gras, en in mijn waanzin lijk ik weinig beter dan een dode.Sappho, geciteerd door Marston, hertaald

Zulke beschrijvingen wijzen erop dat de tonische ontlading, het zweet, aanwezig is, maar dat het eigenlijke zelf steeds zwakker wordt: weinig beter dan een dode. De algemene regel wordt daarmee compleet. Het zelf neemt toe in reactie op een prikkel die zwakker is dan zichzelf, en neemt af in reactie op een prikkel die sterker is, en dat geldt ongeacht of de prikkel bondgenoot of tegenstander is.

Deel 6 van 8

Met of tegen, het grote verschil

In het kort, in onze taalHet verschil tussen een bondgenoot en een tegenstander is de belangrijkste scheidslijn in het hele model.

Het verschil tussen bondgenote en tegenwerkende verhoudingen

Toch verloopt het op de psychonen anders bij hulp dan bij conflict. Bij een tegenwerkende prikkel wint de overwinnaar het recht van doorgang, maar hij kan de verslagen prikkel niet dwingen zijn ritme aan te passen. Het zelf bereikt bij overwinning bijna hetzelfde doordat het zich versterkt met een hoeveelheid gelijk aan de verslagen tegenstander. De zwakkere tegenstander wordt dus niet omgevormd, maar de overwinnaar wordt sterker in zijn eigen aard. Wint de prikkel daarentegen, dan heeft die geen mechanisme om zichzelf te versterken en blijft hij even sterk. De afname van het zelf is dan eerder een herschikking, om de winnende prikkel zijn eigen koers te laten houden, dan een algemene nederlaag. Na die herschikking keert de harmonie terug, en kunnen alle delen van het zelf en de prikkel hun eigen weg gaan zonder elkaar te hinderen.

Bij een echte alliantie blijven beide daarentegen verbonden, ongeacht wie de sterkste is. Wordt het zelf kleiner door een sterkere bondgenoot, dan stapt het niet opzij, maar blijft het de winnaar over de gemeenschappelijke psychonen helpen. Dat is bijna het spiegelbeeld van de tegenwerkende verhouding. En bij de bondgenoot die zwakker is, blijft dat voortdurende contact tussen de sterkere en de zwakkere partner eveneens bestaan: het vergrote zelf blijft hulp ontvangen van zijn versterkte bondgenoot, zolang de verhouding duurt.

Deel 7 van 8

De emotie-cirkel en de vier drijfveren

In het kort, in onze taalHier tekent Marston de emotie-cirkel: twee vragen, vier drijfveren. Dit is de directe voorloper van het DISC-wiel.

De emotie-cirkel

Hiermee hebben we een volledige analyse van de mechanismen waarmee het motorische zelf zich herschikt zodra het in contact komt met fasische prikkels. Twee aparte beginselen blijken te werken, hoe ze ook gecombineerd worden. Ten eerste: alliantie en tegenstelling van de prikkel roepen overeenkomstige alliantie en tegenstelling van het zelf op. Ten tweede: een prikkel kan zwakker of sterker zijn, en het zelf reageert dan met een toename of afname van zijn eigen sterkte. Het is handig om de sterkte van het zelf plus de sterkte van de prikkel als een vaste, gebalanceerde vergelijking te zien: wat je van de ene kant afhaalt, moet je bij de andere optellen.

Combineer je de twee soorten verhoudingen op alle mogelijke manieren, dan krijg je een doorlopende reeks prikkels en bijbehorende reacties van het zelf, die elk een klein beetje van elkaar verschillen in mate van harmonie en in mate van sterkte. Die reeks laat zich in een cirkel weergeven, net zoals de reeks net onderscheidbare kleuren in een kleurencirkel. De vier primaire kleuren op de hoeken vormen de kantelpunten waar een bepaalde verandering haar maximum bereikt. Net zo vormen de punten D, I, S en C de knooppunten in de emotiereeks. Bij elk van die punten bereikt een van de twee verhoudingen haar maximum en slaat ze een nieuwe richting in. Het punt D bovenaan staat voor een maximale tegenstelling tussen prikkel en zelf, waarbij het zelf de sterkste is.

De emotie-cirkel met de vier drijfveren D, I, S en C rond het motorische zelf, hertekend in HBG-stijl — **Figuur 3, hertekend.** De emotie-cirkel: het motorische zelf in het midden, de vier drijfveren eromheen, en de twee assen van Marston expliciet benoemd. De directe voorloper van het DISC-wiel.
Download de originele tekening (1928)

Marstons kleurenwiel, hertekend in HBG-stijl, met de zestien kleurmengingen — **Marstons kleurenwiel, hertekend in HBG-stijl.** Marston vergeleek de vier drijfveren met kleuren die in elkaar overlopen: puur aan de polen, gemengd ertussenin. Hetzelfde idee als de emotie-cirkel, nu in kleur. Dit is het tweede deel van zijn oorspronkelijke Figuur 3.

In de cirkel staan de hoofdletters D, I, S en C voor de reacties van het motorische zelf. Een plusteken bij een letter betekent dat het zelf tijdens de reactie toeneemt, een minteken dat het afneemt. De pijlen tussen zelf en prikkel geven hun verhouding weer: pijlen die tegengesteld wijzen betekenen tegenstelling, pijlen die dezelfde kant op wijzen betekenen alliantie, en de lengte geeft aan wie de sterkste is. De kleine letters bij elk punt geven het soort prikkel aan dat de reactie oproept. De kleurencirkel is zo geplaatst dat de vier kleuren blauw, rood, geel en groen samenvallen met de vier emoties, een overeenkomst die uit voorlopig onderzoek naar de spontane koppeling tussen kleuren en emoties naar voren kwam.

Ga je met de klok mee van D naar I, dan wordt de tegenstelling steeds kleiner, tot bij I een alliantie verschijnt. Bij datzelfde punt I bereikt het zwakker zijn van de prikkel, en de bijbehorende toename van het zelf, zijn maximum, om daarna om te slaan, wat bij S beslissend zichtbaar wordt. Bij het onderste punt S heeft de alliantie haar maximum bereikt en neemt ze weer af naar C toe, waar de alliantie verdwenen is en de tegenstelling terugkeert. Bij C bereikt de afname van het zelf in reactie op een sterkere prikkel haar maximum, om weer om te slaan tegen de tijd dat we terug zijn bij D.

De vier knooppunten laten zich zo samenvatten. Bij C: de prikkel is tegenwerkend en sterker dan het zelf, en het zelf reageert tegenwerkend met een afname van kracht. Bij D: de prikkel is tegenwerkend en zwakker, en het zelf reageert tegenwerkend met een toename. Bij I: de prikkel is bondgenoot en zwakker, en het zelf reageert als bondgenoot met een toename. Bij S: de prikkel is bondgenoot en sterker, en het zelf reageert als bondgenoot met een afname.

De definitie van een primaire emotie

Nu kunnen we het begrip primaire emotie volledig objectief omschrijven. Volgens de psychon-theorie vormen alle verhoudingen tussen prikkel en zelf complexe eenheden van motorisch bewustzijn, oftewel emotie, op het moment dat ze als psychonische prikkels op de motorische psychonen ontstaan.

Een emotie is een complexe eenheid van motorisch bewustzijn, opgebouwd uit de prikkels van het motorische zelf en die van een motorische prikkel, die op twee manieren tot elkaar staan: door alliantie of tegenstelling, en door wederzijdse over- of onderkracht.Marston, hoofdstuk VI, hertaald

Een primaire emotie is een emotie die een maximum bevat van een van die verhoudingen: maximale alliantie, maximale tegenstelling, maximale overkracht van het zelf, of maximale onderkracht van het zelf. De mogelijke verhoudingen vormen een doorlopende reeks waarin elke eenheid net merkbaar verschilt van haar buren. Op vier knooppunten verschijnen heldere, zuivere emoties die niet vermengd zijn met de tinten van naburige emoties. Die vier noemen we de primaire emoties.

De namen koos ik om twee redenen. Ten eerste moest de gewone betekenis van het woord de objectieve verhouding tussen zelf en prikkel zo nauwkeurig mogelijk beschrijven. Ten tweede moest de naam de ervaring oproepen zoals je die in het dagelijks leven herkent. Ook koos ik liefst nieuwe woorden, niet al beladen met een afwijkende literaire gevoelswaarde. Hoe helder je woorden als angst of woede ook objectief definieert, de oude betekenis die een lezer er zijn leven lang aan heeft gehecht, komt telkens vanzelf weer boven.

Conformiteit (C)

Het woordenboek omschrijft conformiteit als handelen in overeenstemming met, en als inschikkelijk of meegaand zijn. Beide passen bij de verhouding bij C. De prikkel, die tegenwerkend is en sterker dan het zelf, roept een afname van het zelf op, bedoeld om het zelf aan de prikkel aan te passen. De prikkel mag daardoor het organisme een tijdlang besturen, tegen het zelf in. Het zelf handelt zo in overeenstemming met de prikkel, en schikt zich in de beheersing door zijn tegenstander. Gevraagd naar de betekenis, zeggen de meeste van de honderden mensen die ik ondervroeg dat conformiteit aanvoelt als jezelf bewegen op aanwijzing van een sterkere kracht.

Dominantie (D)

Dominantie betekent volgens het woordenboek controle uitoefenen, en de overhand hebben. De verhouding bij D wordt vooral gekenmerkt door de overwinning van het zelf op een zwakkere tegenstander. Het zelf heeft de overhand, beheerst de gemeenschappelijke baan en dus het gedrag, en ruimt de obstakels weg met zijn eigen, versterkte kracht. Gevraagd naar de betekenis, noemt iedereen dominantie een superioriteit van het zelf over een of andere tegenstander. In de literatuur beschrijft het woord meestal een agressief, wilskrachtig karakter, wat goed bij dit gebruik past.

Invloed (I)

Invloed betekent volgens het woordenboek iemand bewegen tot handelen, overhalen, ergens toe brengen. De verhouding bij I bestaat vooral uit het versterken van het zelf om de doorgang van een zwakkere prikkel te vergemakkelijken. Het zelf beinvloedt zijn zwakkere bondgenoot door hem te helpen de baan over te steken. Vaak is de prikkel te zwak om het alleen te redden, en dan leidt het zelf zijn zwakkere bondgenoot werkelijk over de synaps, terwijl het hem overhaalt om op zijn beurt de sterkere prikkels van het zelf te helpen.

Gevraagd naar de betekenis noemt de meerderheid invloed het op een vriendelijke manier iemand overhalen om iets te doen. Die nadruk op vriendelijkheid is veelzeggend, want de verhouding vraagt om een volmaakte alliantie tussen de belangen van beinvloeder en beinvloede.

De macht van invloed om bondgenootschap op te wekken ligt volledig in de mate waarin de beinvloeder het belang van de ander kan dienen, terwijl juist de aanvankelijke zwakte van de beinvloede de extra kracht van de beinvloeder oproept.Marston, hoofdstuk VI, hertaald

Stabiliteit (S)

Submission, wat wij stabiliteit noemen, betekent volgens het woordenboek zich overgeven aan een ander, gezag of macht prijsgeven, onderworpen zijn. Onderworpen wordt omschreven als volgzaam, meegevend, gehoorzaam en nederig. De verhouding bij S bestaat in essentie uit een afname van het zelf om de overkracht van de prikkel in evenwicht te brengen. Het zelf is daarbij nederig en meegevend, en geeft een deel van zichzelf op aan zijn sterkere bondgenoot. Nadat het zijn kracht heeft verminderd, blijft het als zwakkere bondgenoot volgzaam de sterkere helpen op hun gemeenschappelijke baan. Dat voortdurend hulp blijven bieden aan de sterkere bondgenoot is treffend te omschrijven als stabiliteit. Het bijbehorende gedrag is dat van een gehoorzaam kind tegenover een liefhebbende moeder.

Gevraagd naar de betekenis van submission, noemen vrijwel alle mensen het de vrijwillige gehoorzaamheid aan de bevelen van wie gezag heeft. Bij vrouwen komt daar de betekenis van wederzijdse warmte bij, tussen wie zich overgeeft en wie wordt gevolgd, wanneer het gaat om een geliefde moeder of een geliefde. Dat element van wederzijdse vriendelijkheid, in het schema weergegeven door de alliantie, ontbreekt in de meeste mannelijke verslagen. Dat is jammer, maar ik heb geen ander woord kunnen vinden dat zowel de objectieve verhouding als die wederzijdse warmte dekt. Met de naam submission wil ik juist nadrukkelijk die prettigheid uitdrukken die wie zich overgeeft, ervaart. Misschien wijst die beperking erop dat de band tussen het zich overgeven aan een geliefde en het zich schikken naar een sterkere macht in onze beschaving nog niet goed is ontwikkeld.

Deel 8 van 8

Samengevat

In het kort, in onze taalEen overzicht van de grondbeginselen waarop de rest van het boek verder bouwt.

Overzicht van de grondbeginselen

Ter samenvatting de kernbegrippen van dit hoofdstuk op een rij. De psychon is het verbindingsweefsel bij de synaps. De psychonische impuls is de volledige prikkeling van een psychon, van de afgevende pool van de ene cel naar de ontvangende pool van de volgende. Bewustzijn is psychonische energie. Een omgevingsprikkel is een voorwerp of kracht die de zintuigen prikkelt. Een gewaarwording is psychonische energie bij de zintuiglijke synapsen. Motatie is motorisch, oftewel affectief bewustzijn: psychonische energie bij de motorische synapsen.

Het motorische zelf is de voortdurende tonische ontlading over de motorische psychonen. De motorische prikkels zijn de fasische prikkels die daarbij komen. Het zelf reageert volgens twee beginselen: het werkt een tegenwerkende prikkel tegen en helpt een bondgenote prikkel, en het neemt toe bij een zwakkere prikkel en af bij een sterkere. De primaire gevoelens zijn de eenvoudigste motaties, prettig en onprettig, gevormd door onderlinge hulp of tegenstelling. De emoties zijn de eerstvolgende, complexere mengsels, opgebouwd uit die twee verhoudingen in een doorlopende reeks. De primaire emoties zijn de knooppunten van die reeks, waar alliantie, conflict en toe- of afname van het zelf hun maximum bereiken: conformiteit, dominantie, invloed en stabiliteit.

In het kort: bij conformiteit is de prikkel tegenwerkend en sterker, en neemt het zelf af. Bij dominantie is de prikkel tegenwerkend en zwakker, en neemt het zelf toe. Bij invloed is de prikkel bondgenoot en zwakker, en neemt het zelf toe. Bij stabiliteit is de prikkel bondgenoot en sterker, en neemt het zelf af. De twee botsende emoties, conformiteit en dominantie, beginnen onprettig. De twee bondgenote emoties, invloed en stabiliteit, zijn van begin af aan prettig en worden steeds prettiger.

Waar wij afwijken van Marston: de onderbouwing met motorisch zelf, tonische ontlading en synapsen is verouderde fysiologie. Wat overeind blijft, en wereldwijd nog dagelijks wordt gebruikt, is zijn gedragsmodel: twee assen, vier drijfveren, weergegeven in een cirkel met kleuren. Ook zijn woordkeuze submission lezen wij vandaag als stabiliteit, en zijn opmerkingen over mannen en vrouwen als tijdsbeeld.

Bron en verantwoording

Controleer dit hoofdstuk aan de bron

Deze hertaling volgt hoofdstuk VI van Emotions of Normal People (William Marston, 1928, publiek domein). Hieronder lees je de volledige originele Engelse tekst van dit hoofdstuk, met de oorspronkelijke paginanummers, zodat je alles kunt nalezen en verifieren. Je kunt ook de volledige woordgetrouwe Nederlandse vertaling en het Engelse origineel downloaden.

🔒 Open de downloads in je gratis HBG-account

De woordgetrouwe NL-vertaling, het Engelse origineel, de HBG-versie en Marston 2.0 zijn gratis te downloaden zodra je een HBG-account aanmaakt en je e-mailadres bevestigt. Zo blijft dit gedachtegoed beschikbaar voor iedereen die er echt mee aan de slag wil.

Lees de originele Engelse tekst van hoofdstuk VI · Marston, 1928

Dit is de oorspronkelijke Engelse tekst zoals Marston die in 1928 schreef, inclusief de originele paginanummers. Onze Nederlandse hertaling hierboven volgt deze tekst getrouw. Zo is elke passage terug te leiden naar de bron.

IN the last chapter it was suggested that all phasic motor impulses are compelled to combine with, or to conflict with, the tonic motor impulses continuously discharging in a pattern which may be called, for convenience, our natural reflex equilibrium. 1 In the manufacture of pleasantness and unpleasantness we had supposed a qualitatively simple relationship to exist between phasic and tonic impulses. That is, a simple one-to-one relationship. If this ultimately simple, one-to-one relationship existed in fact, we should have no variable in the equation except the degree of alliance or antagonism existing between tonic and phasic impulses. In such a theoretically simplified equation, we might expect to find sheer pleasantness or sheer unpleasantness without any further complicating factors due to the quantities of the two units brought together. But the moment we consider a 1 " combination of tonic and phasic impulses where one group or the other clearly predominates in quantity, a new set of integrative relationships appears.

Referring back to the same situation appearing in chemistry, we may note that a one-to-one comparison between various chemical atoms reveals merely a contrast or similarity between the internal constituents of the atoms examined, but the moment we vary the number of one or the other atoms brought together, a new set of phenomena appears which must also be described. That is, we must note the properties of two ajoms.

pagina 146

of hydrogen brought in contact with one atom of oxygen. This new set of phenomena are termed chemical compounds, and for each type of atom combined with another type of atom, a long series of compounds might be arranged according

1 " Reflex equilibrium," as a term descriptive of the condition to which the central nervous system returns after the tonic discharge has been disturbed by an intercurrent reflex, is used by Sherrington. C. S. Sherrington, Integrative Action of the Nervous System, p. 203.

to the number of atoms used in each compound. The entire series of all possible compounds between all types of atoms might be so arranged as to show at one end of the series the compound resulting from the smallest possible quantity of atoms possessing the greatest possible attraction for one another, while at the opposite extreme of the series might lie compounds containing a maximal quantity of atoms having the greatest repulsion one for the other.

The problem before us with respect to integrative combinations of quantitatively varying intensities of tonic and phasic impulses is first of all, to discover the general principle of the changes resulting from the intensity variant in each combination. That is, to put it more concretely, it is im-

pagina 147

portant to discover, if possible, what effect will be wrought in the total intensity of tonic discharge by greater or lesser intensities of allied and antagonistic phasic impulses. We have already noted the effect which the alliance or antagonism of a phasic group or impulses will have upon the tendency of the tonic impulses to ally themselves with, or antagonize the phasic group. We may look, in the second place, for the influences which the relative intensities of the phasic group may exercise over the intensity of the total tonic discharge. In order to discover these basic principles of integration, it will be necessary to examine the nature of the tonic reflexes and their mechanisms of reinforcement, and diminution.

The Tonic Mechanisms *

In the last chapter we noted that the tonic reflexes were designed to counteract environmental influences such as gravitation, atmospheric pressure, etc., which if not counteracted, would abolish the posture and attitude necessary^o the life and activity of the organism. Appro pi iate receptors, or sense organs, therefore, connect with tonic motor centres discharging into those muscles designed to react selectively to tfie forces which must be offset. The semi-circular canals, and probably other types of receptors of the type affected by gravitational influence, respond quickly to changes in the position of the head. Motor discharge evoked by sensations of equilibrium normally contracts the muscles necessary to hold the head and body in the required state of balance. This is the normal or reflex equilibrium of the tonic mechanism, and increases in the gravitational pull, or any similar influence

pagina 148

exerted upon the body by phasic reflexes moving the body off balance, would immediately increase the intensity of stimulation of the semi-circular canals. There would follow, through the tonic centres, compensatory increase in motor discharge which should continue until the body has been restored to its normal balance.

We may also consider another and different type of tonic mechanism which operates independently of the balancing reflexes just considered. Sherrington shows 1 that there exist certain proprioceptor sense organs in the skeletal muscles of the body stimulable by the tension within the muscle itself. These stimulations result in motor discharge back into the muscle itself with the result that the muscle is increasingly stimulated to contraction. Suppose, for example, that an experimental animal in a condition of decerebrate rigidity is placed in a holder so that the outstretched limbs and tail do not receive artificial support, but are held rigidly extended by the tonic reflexes under discussion. If, now, the experimenter moves one of the limbs forcibly in a direction opposed to that in which it is held by the extensor contractions due to tonic motor discharge, the extensor contraction can be shown to increase in intensity. When the pressure is removed, the limb returns to a more extieme position than that in which it was originally held.

This same result has been shown to occur if the limb is moved in a position opposed to that brought about by tonic discharge through the agency of an intervening reflex electrically stimulated, thus demonstrating that the phenomenon may be produced either by passive manipulation of the limb or by phasic reflex movement of the limb in an anti-tonic

pagina 149

direction. If the afferent nerves from the limb in question be severed, the efferent discharge is diminished or abolished altogether, indicating that the enhancement of tonic discharge is dependent upon sensory impulses rising from the muscles, of the limb as they are increasingly tensed by the pressure exerted against them. Probably when the movement is produced by phasic reflex stimulation there is some integrative equivalent of this mechanical effect also operative. Forbes, Campbell, and Williams" have measured, by means of the

1 C. S. Sherrington, Integrative Action of the Nervous System, pp. 300 ff.

A. Forbes, C. J. Campbell, and H. B. Williams, " Electrical Records of Afferent Nerve Impulses from Muscular Receptors," American Journal of Physiology, 1924, vol. LXIX, pp. 238-303.

galvanometer, the action currents resulting from increased tension of the muscles in reflex contraction, and have shown that one battery of proprioceptive afferent impulses is evoked as a result of reflex contraction of the muscle, and that a second battery of afferent impulses is evoked as the muscle contraction meets increased opposition from the load it is trying to move.

Importance of Tonic Mechanisms

We may consider briefly the extent to which the entire

pagina 150

operation of the central nervous system depends upon the interaction between tonic and phasic systems of reflex nerve excitation.

The psycho-neural concept which looked upon the brain and spinal cord as mere separately strung telephone wires with a switch key to be turned on at the synapses, is passing rapidly. Herrick says 1 " but the concept of the reflex is not a general master key competent to unlock all the secrets of brain and mind, as all seem to suppose, and it has of late been subjected to very searching physiological analysis ". And again, " all the parts of each such reflex system are so intimately and variously connected with one another and with parts of other systems by collateral branches of the nerve fibres and by correlation neurones that anatomical mechanisms are provided for innumerable modifications of any typical or primary reflex pattern. Which, if any, of these cross connections will be activated in any particular response will be determined by the aggregate of external and internal factors at the moment operating ".

By far the most important of the internal factors operating at any moment are the various units of tonic energy continuously exciting large tracts of the brain, spinal cord, and peripheral nerve trunks. It has long been known that the cere-.bellum is chiefly concerned with maintaining the constant tonic motor discharge necessary to keep the body in its natural state of equilibrium. The cerebellum has been called primarily the "balancing brain". " Its cortex", says Herrick, 1 " seems to be a great reservoir of latent nervous energy which

1 C. J. Herrick, Neurological Foundations of Animal Behavior,

pagina 151

pp. 234-6.

*C. J. Herrick, Neurological Foundations of Animal Behavior, p. -?42.

may be tapped for discharge into any neuromotor apparatus as needed. Its stabilizing influence may be compared with the action of a gyroscope on a large steamship, ensuring the steady progress of the vessel in its course by compensating the buffeting of wind and waves/*

Sherrington has proved that not only is the cerebellum to be regarded chiefly as an organ of tonic discharge, but also, that certain centres of the brain stem are concerned with maintaining tonic motor outflow. Sherrington found that decerebrate rigidity which seems to represent a state of natural reflex equilibrium with the normal inhibitory regulation removed cannot be abolished by ablation of the cerebellum. 1

Lashley has found 2 that the cerebral cortex itself, may be largely concerned with maintaining tonic discharge. He says, " A normal function of the stimulable cortex is to supply a sub-stratum of facilitating impulses which act in some way to render the final common paths excitable by the more finely graduated impulses ", (which emanate from phasic reflexes).

These few quotations from recent writings and research reports will serve to show that the concept long held by many psychologists with regard to the central nervous system as an inert mass of conducting material within which the environ-

pagina 152

ment could cause phasic reflex excitations to play about with po other control than that exercised by other phasic excitatidns which happen to be simultaneously aroused, is no longer tenable. j\ more apt metaphor would represent the central nervous system as a powerful dynamo generating energy at high and rather regular speed throughout the life of the organism. Phasic excitations aroused by the environment from time to time are to be thought of as passing hands upon the rheostat switches controlling this dynamo. One phasic influence increases the speed of the generator, others may slow it down. Some phasic impulses may reduce the response in conductors already energized by the dynamo while others saay increase such excitations. But unless the mechanical and chemical laws of the planet itself be abrogated, (that is, unless gravitation, temperature, air pressure, etc., cease to exert their natural influences upon the organism) the great dynamo

*C. S. Shenington, Integrative Action of the Nervous System, p. 302-

* K. S. Lashley, " The Relation between Cerebral Mass Learning and Retention," Journal of Comparative Neurology, August, 1926, vol. 4.

of the central nervous system may be expected to grind out its daily and hourly quota of tonic motor discharge, pretty

pagina 153

much regardless of minor changes and influences of the particular environment in which the organism is placed.

What the transient phasic reflexes do very largely determine is the particular outlet through which the energy generated by the dynamos shall be brought into contact with environment.

Herrick says 1 " What particular motor centres will receive the nervous impulses discharged from the cerebellum is apparently determined less by what is going on in the cerebellum than by what systems are in actual function in the rest of the nervous system... The circuits acting in the brain stem tend to capture and utilize the cerebellar discharge."

Lashley has reported evidence tending to show a result quite astounding to the older telephone connection theory of action. By eliminating the cerebral motor cortex in an animal trained to certain definite motor habits, Lashley found that impulses to particular muscles do not leave through the pjnramidal tracts from the so-called motor area of the cerebrum. He concluded in a later research that the phasic motor impulses descending from the cortex by extra pyramidal paths thus produce the " finer shades of adaptive movement". 8 Which may mean, as far as one is entitle^ to guess from incomplete results, that the motor area itsetf is chiefly concerned with routing tonic discharge rpntinuously to the so-called voluntary muscles all over the body, thus maintaining all these different muscles in a more or less stabilized condition of continuous excitation. Whenever this reflex equilibrium might be changed in such a way that one muscle receives a larger increment of tonic energy than other muscles, an adaptive bodily movement would result. The

pagina 154

phasic or transient environmental stimulus would then conctitate merely a hand on the lever shifting the tonic outflow slightly from one muscle to another. This effect might be accomplished within the nervous system either by increasing the tonic outflow itself at an appropriate synapse, or by

1 C. J. Herrick, Brains of Rats and Men, Chicago, 1926.

1 K. S. Lashley, " The Retention of Motor Habits after Destruction of the so-called Motor Area in Primates/' Archives of Neurology and Psychology, 1924, vol. XII, p. 249.

* K. S. Lashley, " The Relation between Cerebral Mass, Learning and Retention," Journal of Comparative Neurology, August, 1926, vol. 41.

facilitating the transmission of energy through a nerve path and synapse common to phasic and tonic motor impulses.

Recent researches, on the whole, appear to describe the constant tonic motor energy as a rather uniformly stabilized mass of motor discharge which may " capture ", or " be captured by " the transient motor energy units called phasic impulses.

This " capture " of tonic motor discharge by phasic impulses, or the " capture " of phasic excitations by tonic impulses,

pagina 155

takes place, necessarily, at motor synapses appropriate to the psycho-neural level of the response ultimately ipanifest. Psychons in all these centres must be in a continuous condition of excitation, prior to the reception of phasic impulses, as a result of the constant out-flow of tonic motor energy. According to the psychonic theory of consciousness, therefore, there exists a certain residuum of motor (affective) awareness, in all animals above the coelenterates (that is, animals possessing synaptic nerve mechanisms), from before birth until after death (at least as " death " is now defined by medical certification). Normally, this residual notation should be felt as mild, pervasive pleasantness, since motor impulses from different tonic mechanisms, and from different tonic centres must be supposed normally to be in closely ordered alliance, thus affording a certain constant increment of mutual facilitation at common psychons. The existence of such a continuous background of pleasantness in the normal individual is in close accord with results (experimental, clinical analysis, and introspective report) from a great majority of the subjects, friends, and students whom I have studied. It appears to be the basis of " joie de vivre". Experience of its existence seems to restrain from suicide most of the persons still alive, (at least, those who have not been restrained by dread of the suicidal instruments, as suggested by Watson 1 ).

Concepts of " Motor Self" and " Motor Stimuli " ^

The total of psychonic (synaptic) excitation, existing at any given moment in the subject organism as a result of reft ex tonic motor discharge, may be called, for convenience, the " motor self". Definition of this term does not include any phenomena not objectively described or indicated.

pagina 156

Phasic motor impulses forming psychonic (synaptic) con- 1 J. B. Watson, Behaviorism, New York, 1925, pp. 147-8.

junction with tonic motor excitations may conveniently be termed " motor stimuli ", and are to be regarded as being in exactly the same relation to the motor self as are afferent impulses to the organism's sensory mechanisms. Motor stimuli thus objectively defined, are not to be confused, under any circumstances, with environmental stimuli, which may be defined as objects or forces acting upon the organism's sensory recoptors.

Principles of Response of Motor Self to Motor Stimulus

Using the terminology just defined, then, we may summarize the possible relationships so far worked out between the motor self and the motor stimuli as follows : Motor stimuli may first of all either ally themselves with, or antagonize the motor self within motor psychons at any level in the central nervous system. Such motor stimuli will evoke, in return, corresponding alliance or antagonism from the motor self. The resulting situation, which is referred to by neurologists as mutual facilitation or conflict of impulses, will thereupon enter consciousness as pleasant or unpleasant motation. This motation, if pleasant, will be added to the normal, pre-existing pleasantness constituting the motor self; or if unpleasant, it will diminish or supersede the normal pleasantness of the motor self. t

pagina 157

But, as noted, it is exceedingly difficult to find a situation where this relationship of mutual facilitation or Antagonism exists all by itself without some superadded effect upon the existing intensity of the motor self. It would require a motor stimulus of exactly the same intensity as the motor self 1 to bring about an ultimately simple relationship of alliance with no other relationship existing between stimulus and reagent. Since intensity differences, then, between motor stimuli and motor self will be found in most cases to exist, our analysis *h:wed that this second general type of complicating relationship might usually be found added to the simple pleasantness or mutual facilitation.

1 It is necessary to emphasize the fact that this one to one relationship might not consist of absolute equalities of intensity, but rather of equal intensities relative to the reacting power of tonic and phasic impulses, the former being more easily interrupted than the latter, according to Sherrington. Comparisons between intensities of tonic and phasic excitations should always be understood as including this qualification with regard to the relativity of the measure.

Motor Self and Antagonistic Motor Stimuli (Inferior and

pagina 158

Superior)

Let us attempt to discover, then, in the first place, the general principle of reaction manifested by the motor self in changing its intensity or volume, in response to inferior or superior intensity or volume of an antagonistic stimulus. " Inferior " and " superior " as used in the discussion to follow must be taken to mean " intensity or volume of motor stimulus inferior to existing intensity or volume of the motor self/' and " intensity or volume of the motor stimulus superior to the existing intensity or volume of the motor self ". We have already noted, during our brief consideration of the regulative tonic mechanisms, that the tonic discharge may be increased or decreased as a reaction to opposition influences exerted upon the balance of the body or upon tension of the muscle tonically innervated. Such a change of body balance or muscular tension, no matter by what influence this change is brought about, tends to increase the intensity of tonic motor discharge. It is to be assumed in all instances of this increase of tonic discharge which we have so far considered, that the intensity of the motor stimulus was inferior to the intensity of whatever rival tonic motor impulses might have successfully retained possession of the disputed final common path to the muscle in dispute. For if such had not been the case, how could the increased tonic discharge have been measured by means of the increased contraction of the muscle in question ?

That is to say, if an opposed motor stimulus tries to reach the flexor muscle over a final common efferent path held at the moment of stimulation by tonic impulses which are using the final common path to reach antagonistic extensor muscles, and if we find as a result of intervention of the phasic motor stimulus that the contraction of the extensor is heightened,

pagina 159

we must assume that the tonic impulses or motor self were aVc to hold full control of the entrant psychon to the final common path. This would seem to mean tJmt the motor stimulus was less intense or powerful than the already existing tonic discharge. Had the motor stimulus been of superior intensity to the motor self, it would have dispossessed the tonic impulses of their control over the entrant psychon to the final common path and we should have observed a contraction of the flexor jnuscles instead of an enhanced contraction of the extensors.

We may assume, then, that a motor stimulus of inferior intensity results in an increase of the motor self.

In the experiment reported by Sherrington where an increased load placed upon the extensor muscles of the dog by physical pressure exerted by the experimenter upon the limb in a flexor direction, it is true that the physical superiority of an antagonistic stimulus failed to dispossess the motor self of its hold upon the efferent paths to the extensors. But a physically superior force could not, of course, possess any integrative power or significance whatever, unless it gave rise to intervening phasic reflexes which this particular brief movement of the limb did not do. When a phasic reflex of greater intensity than the tonic discharge was evoked by electric stimulation, the tonic discharge into the extensors was diminished, during the persistence of the intervening reflex, to the point where it exerted no observable power of

pagina 160

dimunition over its successful phasic rival. 1 The fact, then, appears to be that a successful intervening phasic reflex of superior intensity to the existing tonic discharge results in a dimunition of that same tonic discJiarge (and motor self) throughout the persistence of the superior motor stimulus.

We find, then, that the general rule of intensity relationship between motor self and motor stimulus seems to be as follows :

(1) An antagonistic motor stimulus of inferior intensity to the motor self evokes an increase of intensity from the nfotor self as reagent.

(2) An antagonistic motor stimulus of superior intensity to the motor self evokes a decrease of intensity from the motor self as reagent.

Motor Self and Allied Motor Stimuli (Inferior and Superior)

We still have to consider whether the same principle of change of strength by the motor self holds good for motor ~ f -ynuli allied to the motor self, since both types of motor

1 " Post-inhibitory rebound " was later found by Sherrington to have no correlation with the amount of tonic activity inhibited, and therefore is not attributed solely to a continued cumulative increase of tonic energy during the interim that the intervening stimulus is in control

pagina 161

of the final common path. It evidently represents however a secondary central reaction to the intervening motor stimulus which occurs as a result of primitive integration occuring in the absence of the animal's cerebral hemispheres. Post-inhibitory rebound is to be interpreted, perhaps, as a subsequent resurgence of tonic energy rather than an increase in the motor self while the superior motor stimulus is in control,

stimuli so far considered have been antagonistic in the effect upon the final common path. The experiments of Forbes, Campbell and Williams, already cited, indicate that an intervening reflex allied to the tonic discharge in its end effect upon the muscle jointly innervated, would tend to have the same effect of increasing the tonic discharge or motor self that occurred, as we have already seen, as a result of intervention by an antagonistic motor stimulus of inferior intensity. So far as one can tell, the motor stimulus evoked in experiments of the type mentioned would be of equal or inferior volume to the pre-existing motor self, if evoked from a normal animal in the natural way. When a greater load is placed upon any muscle already in a state of tonic contraction (as in the case where the dog's leg was passively moved by Shcrrington in an anti-tonic direction) the same effect is produced upon the increase of tonic discharge as would be produced ultimately by intervening allied phasic reflexes of inferior volume.

pagina 162

Shcrrington describes the reflex neuro-muscular situation, in the matter of tonic reinforcement, as follows 1 : -The extensor muscle of the knee, in the instance discussed, constituted the effector organ into which the tonic impulses were discharged. When this muscle was passively stretched by attaching appropriately calibrated weights, afferent impulses were evoked from receptor organs in the muscle fibres. These excitations entered the cord, and efferent, tonic reinforcement impulses emerged from the cord, and travelled back, over the efferent axone trunk, to the muscle which gave rise, originally, to the reflex. A greater number of individual muscle fibres were stimulated to contraction, as a consequence of this motor discharge, than were previously working. Thus the antagonistic weight imposed upon the muscle was compensated for, and the muscle as a whole resumed nearly the same position as before the weight was imposed.

The individual muscle fibres, it is held, cannot under^ partial contraction. Each fibre contracts to its maximum or not at all. Therefore, tonic reinforcement must always take the form of bringing more individual muscle fibres into play. It is supposed that individual axon fibres, in the efferent nerve, innervate individual muscle fibres. Therefore,

1 This data is reproduced from notes taken by the writer at a lecture delivered by Sir Charles S. Sherrington, before the New York Academy Ql Medicine, New York City, October 25, 1927,

pagina 163

the total muscle contraction depends upon the number of individual muscle fibres maximally contracted; this depends upon the number of individual axone fibres excited (maximally or not at all by the all-or-none law of nerve conduction); and this depends, in turn, according to Sherrington, upon the amount of nervous excitation which reaches the motor centre where the efferent fibres receive their stimulus to excitation.

Sherrington has evidence that each motor fibre has an individual, synaptic threshold of excitation, within the motor centre. The afferent reinforcement disturbance, when it arrives at this motor centre, " grips " its maximum number of motor fibres immediately, then loses its grip on those fibres having the highest synaptic thresholds, and continues to activate, for some time, the motor fibres with lower thresholds.

Suppose, then, that an allied motor impulse, of less strength than the existing tonic discharge, arrives at the same motor centre from some other source within the higher centres of the central nervous system. This allied molor stimulus, by definition, is not able to " grip " as many of the individual efferent nerve fibres as are already being activated by the total tonic excitation at the centre. Yet there is an unused margin of potential tonic excitation coming into the centre over the afferents from stretched muscle fibres. This potential increment is not able, by itself, to become kinetic, psychonic (inter-neuronic) excitation, because it is unable to pass the synaptic thresholds of the efferent fibres which remain to be activated. This potential, unused increment of tonic energy should be released, however, by the mutual facilitation between it and its new ally, the phasic, allied motor stimulus of inferior strength. As a result, the potential tonic increment will

pagina 164

become active, psychonic impulses, crossing to the hitherto dormant motor fibres of comparatively high threshold, thus increasing the motor self by an increment equal to the strength >&f the allied, inferior, motor stimulus.

Suppose, on the other hand, that the allied motor stimulus which arrives at the common motor centre is superior in strength to the existing motor self, or tonic excitation actually crossing the efferent reinforcement synapses. Exactly the same release of the potential tonic increment may initially occur. But as soon as the superior ally grips its full quota of efferent fibres, a new type of phenomenon must result. M0re individual axon fibres will be excited, and more individual

muscle fibres will be contracted than the total, compensatory tonic reinforcement calls for. That is, compensation for the weight constantly imposed upon the muscle will be carried beyond the point where compensation is complete. If 25 per cent, of all muscle fibres are needed for complete compensation, and 35 per cent, of the total number of fibres are actually shortened by the superior, allied motor stimulus, then the tension imposed by the load on the muscle will be distributed between a larger number of individual fibres, and each fibre will undergo correspondingly diminished tension.

Parallel with the diminution of tension in each muscle fibre activated, the intensity of stimulation of the proprioceptive sensory organ within each muscle fibre will be decreased, and total afferent reinforcement excitation sent to the motor centre, will diminish by a corresponding amount. Following

pagina 165

this diminution, a smaller number of efferent nerve fibres will be gripped by the tonic excitement, per se; and, pan passu, the total strength of psychonic excitation of tonic origin will suffer decrement. Since this psychonic excitation is synonymous with the motor self, we find that an allied motor stimulus of superior strength ultimately decreases the motor self by a decrement equal to the amount of the ally's superiority.

The clearest indication that such a theoretically predictable result does, in fact, occur is to be found in the apparent diminution of muscular tonicity and other bodily resultants of tonic discharge during " sexual " (love) passion. There are easily observable* signs of bodily lassitude and weakness, especially in women subjects, at the same time that the passion itself is felt as most intense and pervasive. This weakening of the self in order to surrender utterly to a loved one of superior strength is aptly described in Sappho's immortal lines :

" For when I see thee but a little, I have no utterance left, my tongue is broken down, and straightway a subtile fire has run under my skin, with my eyes I have no sight, t jpv ears ring, sweat pours down and a trembling seizes all my body; I am paler than grass, and seem in my madness little better than one dead." 1 Such a description would indicate that tonic-type motor discharge (" sweat ", etc.) is present, but that the motor self proper is progressively weakened (" little better than one dead ").

1 Second Sapphic fragment, H. T. Wharton, Sappho, London, Reprint of Fourth Edition, 1907, p. 65.

pagina 166

ioo EMOTIONS OF NORMAL PEOPLE

Moreover, systolic blood pressure records taken during love excitement sometimes show a progressive and extensive drop at a short interval prior to the sexual orgasm. Such drops in systolic blood pressure perhaps indicate that the strength of the heart beat, which is tonically maintained, has been diminished not by inhibition but by general diminution of the tonic outflow of motor self.

However such cardio-vascular phenomena may be interpreted, the decrease of muscular tonicity all over the body seems unmistakably symptomatic of lessening of tonic discharge. This decrease of the motor self does not occur immediately upon initiation of love excitement, nor does it occur very frequently with male subjects, or even with extremely passionate women subjects, except under maximally favourable conditions. The phenomenon seems to depend upon the passing of a certain threshold in the volume of phasic motor discharge produced by the entire love situation stimulus. When this volume of motor stimuli has become sufficiently great, the symptoms of decrease in the motor self interest themselves, sometimes rather suddenly. May it not be the case that this phenomenon occurs at the time that the total volume of sexual motor discharge exceeds the volume of allied tonic impulses ?

If our foregoing analysis is correct, then we find that the motor self follows a general principle of increasing its volume* of intensity in response to a motor stimulus of less strength than itself regardless of whether the motor stimulus be allied or antagon-

pagina 167

istic to the motor self, and that the motor self decreases its volume of intensity when reading to a motor stimulus of greater strength than itself, regardless of whether the motor stimulus be allied or antagonistic to the motor self.

Differences Between Psychonic Relationships of Motor Self to Allied and to Antagonistic Stimuli

It should be noted at this point, however, that the actual phenomena occuring upon the motor psychons where the increase or decrease of the motor self is integrated, must be thought of quite differently when the increase or decrease is accompanied by facilitation, than in the case where the change in volume or intensity is coupled with mutual antagonism between motor self and motor stimulus. When the motor stimulus is antagonistic to the motor self, the victor in the

conflict wins a right of way across the disputed psychon into the final common path, but there seems to be no neurological evidence that the victor in such a conflict possesses power to compel the vanquished impulse to change its rhythm or impulse rate in such a way as to conform to and facilitate the impulse rate of the victorious antagonist. In the conflict under discussion, however, the motor self attains almost precisely the same result because it reinforces itself in the process of winning its victory by an increment as great as the strength of the vanquished opponent. Thus, although the

pagina 168

weaker antagonist is not actually made over into the nature and pattern of its conqueror, the victor is increased, in strength or volume in its own nature or pattern by an increment identical in strength with the vanquished stimulus.

The result which occurs when the motor stimulus is the victor is not precisely the same as in the case just considered. When the motor stimulus wins through into the disputed common path, it has no mechanism for self reinforcement 1 and remains, therefore, of exactly the same strength it was in the first place. The diminution of the motor self in this case rather represents a readjustment of tonic discharge to permit the victorious phasic impulse to hold Us own, specific course, than a general defeat of the motor self proportionate to the victory of the stimulus. In short, there is a conceded victory for the motor stimulus without any enhancement of the latter. This is followed by a readjustment of the motor self which, if the integration is completed, restores harmony to the entire integrative picture. By means of this adjustment, all parts of the motor self save that interrupted, and also the motor stimulus may follow their own paths without mutual interference.

In the case of a real alliance between the motor self and the motor stimulus, however, each continues in union with^tjie other, no matter which ally is in quantitative supremacy. When the motor self decreases in reaction to an allied motor stimulus of superior volume, it does not step aside, as it were, and permit the victorious motor stimulus to continue on its way unimpeded. The decreased motor self, even though made smaller by the presence of the victorious motor stimulus,

1 According to a recent statement by Sherrington, during the lecture

pagina 169

referred to above, the flexor muscle of the knee, an anti-tonic muscle, possesses no mechanism for progressive self reinforcement.

must continue to facilitate the victor across the common psychons, and into the final common path. This relationship, therefore, seems to represent nearly the converse of the antagonistic integration wherein the motor self was reinforced in victory by the quantitative equivalent of its opponent. Yet, in victory, the enlarged motor self could maintain no further relationship with its vanquished opponent, while in allied defeat the diminished motor self must continue to maintain tributary union with its victorious ally..

In the case where the motor self was found to increase as a result of union with a weaker ally, this same continued contact between superior and inferior members of the alliance is found to exist. This integrative situation would be nearly, though not quite, the converse of that antagonistic integration wherein the motor self was diminished, and subsequently made a forced adjustment to the right of way won by its opponent. In the latter instance, the motor self, following its readjustment, might recover its internal harmonization of motor discharge, and the victorious impulses themselves, if of sufficient volume, might separately facilitate one another. But this would not affect any psychonic juncture between motor self and the victorious opponent. In the converse allied integration, however, the victoriously enlarged motor self would continue

pagina 170

to receive tributary facilitation from its increased ally through-* out the duration of the relationship.

The " Emotion Circle " of Integrative Relationships Between Motor Self and Motor Stimuli

If the above is a correct description of the basic integrative principles involved, we now have a complete analysis of the self -regulatory mechanisms by which the tonic motor discharge, or motor self, readjusts itself upon coming into contact with plj^sic reflexes, or motor stimuli at entrant psychons to final common paths leading to those muscles which are continuously used to keep the body in its normal posture. According to this analysis, we find that two separate integrative principles appear to operate regardless of how one of these principles may be combined with the other. The two principles may be stated as follows :

i. Alliance and antagonism of motor stimuli toward the motor self evoke corresponding alliance and antagonism from the motor self.

2. Inferior intensity of volume of the motor stimulus evokes increase of intensity or volume from the motor self; and superior volume or intensity of the motor stimulus evokes decrease of intensity or volume from the motor self.

Thus, an antagonistic motor stimulus may possess either

pagina 171

inferior or superior intensity, and the motor self may respond by an attitude of antagonism plus either increase or decrease of its own intensity. An allied motor stimulus, similarly, may possess either inferior or superior volume to that of the motor self, and the motor self should thereupon react by an attitude* of alliance plus either an increase or a decrease of its own strength*

It is convenient to think of the strength of the motor self, plus the strength of the motor stimulus, as representing a constant or balanced equation. Whatever intensity or volume value is thereafter removed from one side of this equation, must be added to the other side to keep the equation balanced; and whatever intensity or volume value is subtracted from one side must similarly be added to the other side to balance the equation again.

If, now, we combine in every way possible the two sets of integrative relationships above described, we shall have a continuous series of motor stimuli, and a corresponding series of motor self responses, each varying from its predecessor in the series by a just noticeable quantitative difference in degree oi harmony, and in degree of intensity or volume difference. Such a continuously graded series of motor stimuli and motor self responses are represented in an accompanying diagram.

The entire series is represented in circular form, just as the just distinguishable colour sensation series may be represented schematically in circular form, and is frequently termed the " colour circle " or " colour pyramid. " The four primary colours placed at the four corners of the base of the colour pyramid represent turning points in the entire series where a

pagina 172

given type of colour change has reached its maximum. Th^reafter the alteration of hue begins to shift in a new direction.

In exactly the same way, the points D, I, S, and C represent nodal points in the integrative emotion series. At each of these points one type of change in one of the two sets of integrative relationships reaches its maximum and begins to change.

Thus, the point D at the top of the diagram represents a maximal value of antagonism between motor stimulus and

1O4

(C)

(Si-

FIGURE 3

" The Emotion Circle and the Colour Circle " l

1 Note : These terms for intermediate colours are from Munsell.

pagina 173

(See A. H. Munsell, A Colour Notation, p. 35).

FIGURE 3. The capital letters D, I, S, C, indicate responses of the motor self. A plus ( -f ) sign near one of these letters, inside the Motor Self, indicates an increase of the Self during response; while a minus ( ) sign indicates a decrease.

Arrows between Motor Self and Motor Stimuli indicate relationship between these two elements during response. Relative length of arrows indicates preponderance of one or other element, (also indicated by plus or minus sign near arrow). Arrows pointing in opposed directions indicate antagonism between Self and Stimulus; arrows pointing in parallel directions indicate alliance.

The small letters (c), (s), (i), (d), indicate the type 01 Stimulus adequate to evoke each response; the Stimulus (c) being in the same relationship to the Self as the Self is to its stimulus at C, etc. A minus ( ) sign near a small letter indicates a decrease of the Stimulus as a

pagina 174

result of the Self's action upon it; while a plus ( -f ) sign^iudicatcs an Increase.

The Colour Circle is placed with the four nodal points or colour, blue, red, yellow, and green, in positions corresponding to the four nodal points 01 emotion, dominance, inducement, submission, and An identity of integrative principles has been suggested by preliminary research in naive associations between primary colours and primary emotions (see Psyche, October, 1927, p. 4).

The points marked " x " on the Motor Self circle suggest just-distinguishable differences of response, in between nodal points D, 1, S, C, comparable to violet, purple, carmine, etc., on the colour circle.

motor self. As we proceed clockwise toward the point I, this antagonism may be thought of as becoming continuously less, until at I an alliance relationship appeals. But at this same point, I, the inferiority of motor stimulus strength and the,, corresponding increase of motor self energy reaches its maximum, and begins to change toward the opposite relationship, which* first appears decisively at S. At this lowest nodal point, S, the alliance relationship between motor stimulus and motor self has reached its maximum, and begins to fall off as we proceed upward toward C, where alliance has disappeared altogether and antagonism relationship has re-

pagina 175

appeared. At the point C, again, the decrease of motor self intensity and response to superior stimulus strength has reached its maximal value, changing again to the opposite relationship by the time our starting point, D, is again reached. Starting at the nodal point, C, which is the point at the extreme left of the diagram, we may summarize the relationships and reactions at the nodal or primary points of the diagram as follows :

Motor stimulus (a^ Antagonistic to motor self.

(b) Superior strength to motor self.

Reaction of motor self (a) Antagonistic to motor stimulus, (b) Decrease of strength.

Motor stimulus (a) Antagonistic to motor self.

(b) Inferior strength to motor self.

.Reaction of motor self (a) Antagonistic to motor stimulus, (b) Increase of strength.

Motor stimulus (a) Allied with motor self.

pagina 176

(b) Interior strength to motor self.

Reaction of motor self (a) Allied with motor stimulus, (b) Increase strength.

Motor stimulus (a) Allied with motor self.

(b) Superior strength to motor self.

Reaction of motor self (a) Allied with motor stimulus, (b) Decrease strength.

We are now prepared to define the term " primary emotion " with complete objectivity. We must first recall that, according to the psychonic theory of consciousness, all relationships between motor stimuli and motor self represented in the diagram above, constitute complex units of motor consciousness, or emotion, at the time they occur in the form of psychonic impulses upon the appropriate motor psychons of the central nervous system. By defining objectively the elements composing these psychonic units of energy, we thereby, ipsc facto, define the physical aspect of the different types of emotional consciousness which we are seeking to discover. With this premise in mind, then, we may suggest the following definitions.

An emotion is a complex unit of motor consciousness, composed

pagina 177

of psychonic impulses representing the motor self, and of psychonic impulses representing a motor stimulus; these two psychonic energies being related to one another,

(1) by alliance or antagonism; and,

(2) by reciprocal superiority and inferiority of strength.

A primary emotion may be designated as an emotion which contains the maximal amount of alliance, antagonism, superiority of strength of the motor self in respect to the motor stimulus, or inferiority of strength of the motor self in respect to the motor stimulus.

Emotions are complex motations, formed by conjunctions of ^various types between the motor self and transient motor

stimuli. It is suggested that the possible types of conjunction constitute a continuous series, wherein each unit represents a quality of emotional consciousness just noticeably different from the emotions most closely resembling it, which lie adjacent to it, on either side, in the total series. At certain nodal points, in this emotion series, there seem to appear definite emotions which represent clear cut types of unit characters of conjunction, between the motor self and the motor stimulus. These nodal emotions are not modified by the admixture of modifying emotional qualities from other adjacent emotions

pagina 178

in the series. There seem to be four such nodal points in the entire emotion circle, and the four emotions occurring at these points may conveniently be termed primary emotions.

The names which I have ventured to select for the four primary emotions in the above integrative analysis were chosen to meet two requirements. First, the commonly understood meaning of the word employed must describe, with as great accuracy and completeness as possible, the objective relationship between motor self and motor stimulus which was to be conceived of as the integrative basis for the primary emotion in question. Secondly, the name chosen for each primary emotion must suggest the experience in question, as it is observed introspectively in everyday life. AfiQther minor consideration which entered into the choice of names for primary emotions was the advantage of new terms not afready weighted with dissimilar affective meaning of literary origin. No matter how clearly one may define in objective terms words such as " fear ", " rage ", etc., the previous connotation which an individual reader may have attached to these words, as a result of life-long learning, will continue reflexly to come to mind each time the term is used.

(I) Compliance is the name suggested for the primary emotion located at " C " in Figure 3. The dictionary definition 1 of the verb " comply " is :

" i. To act in conformity with. 2. To be complacent, courteous."

Both these meanings of compliance (" the act of complying ") seem rather aptly to characterize the integrative relationship indicated at " C " on the diagram. The motor stimulus, which is antagonistic and of greater intensity than the motor

pagina 179

1 Definitions herein quoted are taken from Funk and Wagnalls, Desk Standard Dictionary.

io8 EMOTIONS OF NORMAL PEOPLE

self, evokes a response of diminution of the motor self, designed to readjust the self to the stimulus. The motor stimulus is permitted by this response, to control the organism, in part and for the time being, antagonistically to the motor self. In the course of such a response, the motor self certainly acts " in conformity with " the motor stimulus. In its final adjustment, the self may be said to be " complacent " with respect to control of the organism by its antagonist.

Introspectively, the word " compliance " seems to suggest, to a great majority of the several hundred persons whom I have asked, that the subject is moving himself at the dictates of a superior force.

There is no difficulty arising from the use of this word to designate emotion in literature, since " compliance ", in its literary usage customarily signifies a type of action rather than the emotion accompanying the action.

(II) Dominance is the name suggested for the primary emotion indicated at " D " on the diagram of integrative relationship. " To dominate ", according to the dictionary means :

" i. To exercise control over.

pagina 180

2. To prevail; predominate."

The integrative situation described by dominance (" the act of dominating ") is chiefly characterized by victory of the motor self over an antagonist of inferior intensity. The motor self obviously " prevails." and " predominates " over its phasic antagonist throughout this integrative situation. The motor self " exercises control over " the final common path and hence it " exercises control over " the behaviour of the organism, removing environmental obstacles to the pattern of behaviour dictated by means of its own superior reinforced power. Thus the total objective situation, provided our integrative analysis is correct, is fairly described by the term " dominance ".

Introspectively, dominance suggests to all persons of whom I have inquired, a superiority of self over some sort of antagonist.

The word " dominant " has been used most frequently in literature to describe an " aggressive ", " strong-willed " type of personality or character. This seems rather in accord with the proposed use of the word than otherwise.

(III) Inducement is the name suggested for the primary

emotion indicated at " I " on Figure 3 " To induce ", according to the dictionary is :

" i To influence to act; prevail upon.

pagina 181

2. To lead to."

The integrative situation for which the term " inducement " is proposed consists primarily of a strengthening of the motor self in order more effectively to facilitate the passage of a weaker motor stimulus across the common psychon. The motor self, in such a relationship to its weaker ally, certainly " influences " the motor stimulus by facilitation to " the act " of traversing the final common path. If, as we shall see later, it frequently happens that the motor stimulus* is too weak to win its way alone to efferent discharge, then the motor self truly " leads " its weaker ally across the synapse, " prevailing upon " it, meantime, to facilitate the passage of the stronger motor self impulses.

Introspectively, inducement (" the act of inducing ") indicates to a majority of the subjects asked, a process of persuading someone, in a friendly way, to perform an act suggested by the subject. This meaning, if expressed in bodily behaviour would be very close to the expected behaviour result of the integrative relationship already described. The subjects' emphasis upon the " friendliness " of the persuasion is very significant in making clear the nature of inducement as a primary emotion. The nature of the integrative relationship would necessitate perfect alliance between the interests of inuucer and induced throughout the entire response. The power of inducement in evoking alliance from the induced person lies entirely in the extent to which the inducer is able to serve the other's interest, while initial weakness in the person " induced " is the element which calls forth increase of strength from the inducer.

The word " induce " in literary usage, like the word

pagina 182

" compliance ", has been employed, for the most part, to describe a certain type of behaviour, in which one individual persuades another person to do something which the first individual desires him to do Little use, if any, has been made of the term " inducement " in designating emotional states of consciousness.

(IV) Submission is the name suggested for the primary emotion represented at " S " in Figure 3. The dictionary defines the verb " to submit " as meaning :

no EMOTIONS OF NORMAL PEOPLE

" i. To give up to another.

2. To yield authority or power; to surrender.

3. To be submissive."

Submissive is denned as " docile ", " yielding ", " obedient ", " humble ".

The integrative situation to which the term " submission " is applied consists, in essence, of a decrease in the strength of the motor self to balance a corresponding superiority of strength in the motor stimulus. In assuming this relationship, the motor self might certainly be described as being " humble " and " yielding ". The motor self, in essence, is " giving up to " its stronger ally a portion of itself. After the motor self has completed its response as far as decreasing its own volume goes, it continues, as a weaker ally, to be " docile " and

pagina 183

" obedient " in rendering facilitation to its stronger ally in their common path. This continued rendering of alliance to the motor stimulus might well be described as " yielding " to the authority or power of its stronger ally, while the continuance of a motor self to render such facilitation as weaker ally throughout the persistence of the relationship seems aptly characterized as being " submission ". The bodily behaviour to be expected from this type of integration would be characterized as that of an obedient child toward a loving mother.

Introspective records on the question of what suggestion is conveyed by the word " submit " reveal that the essence of " submission " to nearly all subjects, is voluntary obedience to the commands of the person in authority. With women subjects, the additional meaning of mutual warmth of feeling between the subject and the person submitted to is introspectively present when the submission is thought of as rendered to a loved mother, or to lover of the same or opposite sex. The element of mutual friendliness (represented by alliance in the integrative picture), does not appear in the majority of male reports concerning the introspective suggestion evoked by the word " submission ". This is unfortunate, but I have not been able to find any other word adequately covering the objective description of this emotion which, at the same time, would also include the introspective meaning of mutual warmth of feeling between the person submitting and the person submitted to. The word " submit ", as a name for the primary emotion designated, is intended to convey emphatically this

pagina 184

meaning of pleasantness experienced in the act of " by the person submitting.

Literary use of the word " submission " has followed rather closely the integrative meaning as reported by my subjects. " Submission ", in literary parlance, customarily indicates a passive yielding, one to the other, yet not necessarily with any great amount of pleasantness in the submission exacted. Perhaps, this limitation found in both introspective and literary connotations of the word " submission " indicates that the connection between submitting to a lover and submission to a person of superior power (which is submission closely akin to compliance) is not found properly developed in our present civilization and its literary records.

Outline of Integrative Principles of Primary Emotions and

Concept Psychon :

Psychonic impulse :

pagina 185

Consciousness :

Environmental

stimulus :

Sensation : Motation :

Motor self : Motor stimuli :

Integrative principles of reaction of motor self to motor stimuli :

Primary feelings :

Pleasantness and unpleasantness :

Feelings

Definition

Junctional tissue, at synapses of central nervous system.

pagina 186

Completed excitation of any psychon from emissive pole of one neuron, to receptive polo of next.

Psychonic impulses, or psychonic energy.

Object or force exciting organism's sensory receptors.

Psychonic energy at sensory synapses.

Motor consciousness; affective consciousness; psychonic energy at motor synapses.

Continuous, tonic, motor discharge across motor psychons; psychonic impulses of tonic motor origin.

Phasic motor impulses at motor psychons; psychonic motor impulses of phasic reflex origin.

(1) Exerts antagonistic influence towards antagonistic motor stimulus, and facilitating influence toward allied motor stimulus.

(2) Increases intensity in response to inferior intensity of motor stimulus, and decreases intensity in response to superior motor stimulus intensity.

Simplest recognizable motations; pleasantness and unpleasantness.

pagina 187

Psychonic motor impulses in relationship, respectively, of mutual facilitation or mutual antagonism.

Emotions :

Primary Emotions :

pagina 188

Next simplest motational compounds to primary feelings; composed of :

(1) Psychonic motor impulses of motor self and motor stimulus in relationships of mutual alliance or conflict.

(2) Motor self increasing or decreasing its intensity in response to inferior or superior intensity of motor stimulus. Psychonic impulse combinations of these two relationships found in continuous series.

Nodal points of emotion series, where relationships of alliance, conflict, and increase or decrease of motor self reach maximum, and begin to change toward opposite type of relationship.

Primary emotions are termed : compliance, dominance, inducement, and submission.

(1) Motor stimulus : Antagonistic and superior

intensity to motor self, (initially unpleasant).

(2) Response of motor self : Decrease of in-

pagina 189

tensity, and antagonistic compulsion of motor self (producing indifference and then pleasantness in proportion to volume and inter-facihations of superior motor stimuli yielded to).

(1) Motor stimulus : Antagonistic and inferior

intensity to motor self, (initially unpleasant).

(2) Response of motor self : Increase of intensity, and antagonistic compulsion of motor stimulus, (producing pleasantness in proportion to success, co-existing '*\ith original unpleasantness).

(1) Motor stimulus : Allied aud inferior in-

tensity to motor self, (pleasant).

(2) Response of motor sell : Increase of in-

tensity, and allied compulsion of motor stimulus, (increasingly pleasant).

(1) Motor stimulus : Allied and superior

intensity to motor sell, (pleasant^.

(2) Response of motor self : Decrease of in-

tensity, and allied compulsion of motor self, (increasingly pleasant)

pagina 190

Veelgestelde vragen

Wat zijn de vier drijfveren van Marston?

Dominantie, invloed, stabiliteit en conscientieusheid, in DISC de D, I, S en C. Ze komen voort uit twee vragen: is dit met of tegen mij, en ben ik hier sterker of zwakker.

Wat is de emotie-cirkel?

De emotie-cirkel is Marstons weergave van de vier drijfveren rond het motorische zelf, met de twee assen als kruis erdoorheen. Het is de directe voorloper van het DISC-wiel dat we vandaag kennen.

Is DISC hetzelfde als Marstons model?

DISC is een latere, versimpelde versie ervan. Marston zag de drijfveren als een cirkel waarin je beweegt, niet als vier vaste typen. Juist die beweging is de kern die vaak verloren gaat.